Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

«Άγιε Βασίλη, θα ήθελα να μου φέρεις...»

«Αγιε Βασίλη, θα ήθελα να μου φέρεις...»

ΒΙΚΥ ΚΑΤΕΧΑΚΗ
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Ο μικρός Ηλίας έχει μόλις ολοκληρώσει το γράμμα του. Το διπλώνει με προσοχή για να το βάλει στον φάκελο. Είναι η πρώτη φορά που γράφει σε κάποιον, αλλά αυτός ο κάποιος... δεν είναι όποιος κι όποιος. Είναι ο Αγιος με την κόκκινη στολή και τα άσπρα γένια, που του έχουν πει ότι κάνει τα χατίρια όλων των παιδιών. Και αφού οι γονείς του δεν μπορούν να του αγοράσουν την μπάλα που έχει ζητήσει για να παίζει με τον μικρότερο αδελφό του, τότε είναι βέβαιο ότι ο Αγιος Βασίλης θα τα καταφέρει.

Το γράμμα του επτάχρονου Ηλία, που ζει σε ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας, είναι αληθινό. Είναι μία από τις χιλιάδες ιστορίες –χιλιάδες μικρές προσδοκίες στην πραγματικότητα– που αποτυπώνονται σε ένα κομμάτι χαρτί με παραλήπτη τον Αγιο Βασίλη. Οι πιο απλές και κάποιες φορές οι πιο απίθανες επιθυμίες κρύβονται σε αυτά τα γράμματα που είναι γεμάτα από παιδική αθωότητα, τρυφερές ζωγραφιές, ενίοτε από μουντζούρες και ανορθόγραφες λέξεις.

«Κατάθεση ψυχής»

Στον έβδομο όροφο του κτιρίου όπου στεγάζονται τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, στην πλατεία Κοτζιά, υπάρχει ένα γραφείο που στα λίγα τετραγωνικά του φιλοξενεί έναν «πολύτιμο θησαυρό». Τις επιστολές που κάθε χρόνο στέλνουν τα παιδιά προς τον Αγιο Βασίλη. Η Ελένη Κοντού, υπεύθυνη του τομέα Δημοσίων Σχέσεων των ΕΛΤΑ, είναι εκείνη που τις παραλαμβάνει. Οπως λέει στην «Κ», κάθε γράμμα που διαβάζει είναι μία νέα έκπληξη – και όχι πάντα ευχάριστη. «Υπάρχουν αρκετά γράμματα από τα οποία λείπει το όνομα και η διεύθυνση αποστολέα, που συνήθως είναι και τα πιο στενάχωρα. Είναι γραμμένα από μεγαλύτερα παιδιά ή ενήλικες που μέσα από αυτή την επικοινωνία εκφράζουν προσωπικές αγωνίες για θέματα που αφορούν κυρίως την υγεία ή κάποιες οικονομικές δυσκολίες».

Eνα από αυτά τα γράμματα, που έφτασε πριν από λίγα χρόνια τέτοιες ημέρες στα ΕΛΤΑ, η Ελένη Κοντού θα το θυμάται πάντα. «Hταν ένα κορίτσι, η Μαργαρίτα, που έγραφε στον Aγιο Βασίλη να της δώσει δύναμη για να ανακοινώσει στην οικογένειά της πως ο αδελφός της βρισκόταν στην εντατική, ύστερα από ατύχημα με μοτοσικλέτα. Πριν το πει στη μητέρα της, έριξε ένα χαρτί μέσα στο γραμματοκιβώτιο και έφτασε στα χέρια μας», περιγράφει συγκινημένη. «Εμείς την αναζητήσαμε γιατί είχε γράψει το όνομα του αδελφού της και τη βρήκαμε μέσω του ΕΚΑΒ. Μιλήσαμε μαζί της, της είπαμε ότι η αγωνία της είχε φτάσει σε εμάς και ότι ήμασταν εκεί εάν χρειαζόταν κάτι. Ευτυχώς, στο τέλος πήγαν όλα καλά για τον αδελφό της».

Οι πιστοί του Αγιου Βασίλη περιμένουν με έναν τρόπο μαγικό ο σάκος του να χωρέσει τα πάντα. Iσως και μία δουλειά που θα τους βγάλει από την ανεργία. «Ανάμεσα στις επιστολές, τα τελευταία χρόνια έχει συμβεί να βρούμε ακόμη και βιογραφικά ανθρώπων που αναζητούν εργασία», λέει στην «Κ» η Βίκυ Μαντζιάρη, που εργάζεται στο τμήμα Δημοσίων Σχέσεων των ΕΛΤΑ. Eχει σαστίσει πολλές φορές από τις επιθυμίες που κρύβονται μέσα στους φακέλους. «Θυμάμαι τον μικρό Χριστάκη που έψαχνε γαμπρό για τη νονά του ή ένα κοριτσάκι με ειδικές ανάγκες που ζητούσε ένα ρολόι για να βλέπει την ώρα, αλλά και αρκετούς τα τελευταία χρόνια να ζητούν λίγο πετρέλαιο για να ζεσταθούν στο σπίτι τους».

«Διά χειρός» Αλκης Ζέη

Περισσότερες από 100.000 επιστολές κάθε χρόνο ταχυδρομούνται προς τον Aγιο Βασίλη. Και κάθε χρόνο τα ΕΛΤΑ απαντούν εκ μέρους του. Φέτος, μία από τις πιο αγαπημένες συγγραφείς των παιδιών, η Αλκη Ζέη, έχει αναλάβει αφιλοκερδώς, στο πλαίσιο της δράσης των ΕΛΤΑ «Γράψε ένα γράμμα στον Aγιο Βασίλη», να γράψει την απαντητική κάρτα, εμπνευσμένη από ένα βραβευμένο της έργο.

«Από την αγάπη που δείχνουν τα παιδιά στο “Kαπλάνι της βιτρίνας”, που τη διαπιστώνω στις επισκέψεις μου στα σχολεία, αποφάσισα να το κάνω ταχυδρόμο τους. Το καπλάνι να πάει τα γράμματά τους στον Aγιο Βασίλη», λέει στην «Κ» η Αλκη Ζέη. «Σε συνεργασία με τα ΕΛΤΑ, επιστρατεύσαμε το καπλάνι, αλλά και τη Βάσω Ψαράκη να ζωγραφίσει την κάρτα. Νομίζω ότι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μας θα δώσει χαρά στα παιδιά τις γιορτινές αυτές μέρες».
«Μη θαμπωθείς από τα λαμπιόνια, η Ελλάδα υποφέρει»
Στην Ελλάδα της κρίσης, κάποια παιδικά γράμματα μοιάζουν να βρίσκονται κοντά στα προβλήματα, σαν να μην μπορούν να ξεφύγουν από αυτά. Οταν οι γονείς χάνουν τη δουλειά τους, τίποτα δεν μένει πια το ίδιο. Η καθημερινότητα αλλάζει, τα χρήματα δεν αρκούν ούτε για τα βασικά, πόσο μάλλον για κάποιο παιχνίδι. Ποιος όμως μπορεί να σβήσει την ελπίδα από τα παιδιά;

Μέσα στα γράμματά τους αποτυπώνεται η αγωνία για την επόμενη μέρα, για την επιστροφή στην κανονικότητα. Διστακτικά –κάποιες φορές ενοχικά– ζητούν από τον αγαπημένο τους Αγιο στήριξη, χωρίς να ξεχνούν το δώρο που θα τους δώσει λίγη χαρά. Οπως σε αυτό το γράμμα κάποιου μικρού κοριτσιού: «Αγιε Βασίλη, σε παρακαλώ μη θυμώνεις αν θα σου ζητήσω κάτι. Η μαμά δεν μπορεί να μου πάρει το δώρο που θέλω γιατί δεν δουλεύει. Εσύ όμως μπορείς. Το δώρο που θα ήθελα είναι μία κούκλα Μπάρμπι. Αν δεν έχεις λεφτά, δεν πειράζει».

Και όταν η ελπίδα δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά, ακόμη και οι ενήλικες μπαίνουν στον πειρασμό να γράψουν στον Αγιο που έχει τη φήμη ότι πραγματοποιεί τα όνειρα των ανθρώπων. Η ανώνυμη επιστολή μιας γυναίκας που στα 45 της αναζητά δουλειά είναι από εκείνες που δύσκολα μπορεί κάποιος να αγνοήσει. « […] Μη θαμπωθείς και φέτος από τα πολύχρωμα λαμπιόνια και τα στολίδια που θα δεις στα δέντρα της πόλης και θεωρήσεις ότι όλα είναι μια χαρά. Ο κόσμος πεινάει και υποφέρει στην Ελλάδα. Δεν λένε τίποτα πλέον στα παιδιά τα κουνιστά αλογάκια και οι πολύχρωμες κουκλίτσες που έχεις στο σακίδιό σου! Λυπάμαι που στο γράφω», εξομολογείται στον Αγιο Βασίλη και συνεχίζει:
«Φέρε ό,τι καινοτόμο νομίζεις ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή μας. Κάτι που θα μας κάνει “κλικ” και θα ξαναστήσουμε όλοι μαζί την Ελλάδα στα πόδια της, κάτι που θα εξαφανίσει το μαύρο από τη ζωή μας και θα μας κάνει να πάρουμε μπρος. Λένε ότι κάνεις μαγικά και εγώ σαν Ελληνίδα άνεργη στα 45 μου χρόνια, έχω ανάγκη να πιστέψω ότι μπορείς κάτι να αλλάξεις στη ζωή όλων μας. Είσαι η τελευταία μας ελπίδα!».

Τα παιδιά νοιάζονται για τα άλλα παιδιά και αυτό το καταλαβαίνει κανείς από τα γράμματά τους προς τον Αγιο Βασίλη. Ενας μεγάλος αριθμός επιστολών, που φθάνουν στα ΕΛΤΑ μέσα από τα κόκκινα γραμματοκιβώτια, φανερώνει την αγάπη και το αληθινό ενδιαφέρον των παιδιών προς τους συνομηλίκους τους που υποφέρουν από τον πόλεμο και τη φτώχεια. Πριν από λίγα χρόνια, ένα μικρό αγόρι είχε γράψει για τα παιδιά, θύματα του πολέμου: «Αγιε μου Βασίλη, φέτος θέλω να αδειάσεις τον σάκο σου με τα δώρα και να τα δώσεις σε όλα τα φτωχά παιδιά. Υστερα, καθώς θα γυρίζεις από χώρα σε χώρα, μάζεψε όλα τα όπλα του πολέμου και κλείσ’ τα καλά μέσα στον σάκο σου για να μην μπορεί να τα βρει ποτέ κανείς».

Σήμερα, πολλά παιδιά στην Ελλάδα δείχνουν μέσα από τις ίδιες επιστολές την αγάπη που νιώθουν για τα προσφυγόπουλα. Αλλωστε, τα παιδιά αυτά που έφυγαν κυνηγημένα από την πατρίδα τους εξαιτίας του πολέμου, σήμερα μπορεί να κάθονται μαζί τους στο ίδιο θρανίο, να κάνουν τα ίδια μαθήματα, να παίζουν μαζί τους στο διάλειμμα.

Χαρά για τα παιδιά

Πριν από λίγες μέρες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία έφτασε το γράμμα της Σοφίας. Η μικρή μαθήτρια γράφει στον Αγιο Βασίλη, με την ωριμότητα που θα ζήλευαν πολλοί μεγαλύτεροί της. Τι ζητά; Οχι κάποιο παιχνίδι για την ίδια, αλλά λίγη χαρά για τους φίλους της που ήρθαν στην Ελλάδα από τις εμπόλεμες ζώνες.

«[…] Κατάλαβα πως εγώ έχω σπίτι και είμαι χαρούμενη. Ομως, υπάρχουν μερικά παιδάκια που δεν έχουν τίποτα από όλα όσα έχω εγώ. Είναι άστεγα και ταλαιπωρημένα, προσφυγόπουλα και άλλα που στο σπίτι τους επικρατεί βία. Ξέρω πως εγώ δεν θα ήθελα να περνάω όσα περνάνε. Ούτε τα ίδια διάλεξαν να είναι έτσι όπως είναι. Οπότε το δώρο μου για τα Χριστούγεννα θέλω να είναι να δω αυτά τα παιδάκια χαρούμενα», γράφει η Σοφία. «Ξέρω πως η δουλειά σας δεν είναι αυτή, απλά θα ήθελα να πω σε κάποιον αυτό που νιώθω. Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη αν έβλεπα έστω κι ένα από αυτά τα παιδάκια χαρούμενο».
Να γίνει ένα θαύμα ζητούν ακόμη και οι «μεγάλοι»
Δεν κρύβουν όλα τα γράμματα την παιδική ανεμελιά. Η επιστολή που έφτασε στα γραφεία των ΕΛΤΑ με ημερομηνία 6 Δεκεμβρίου 2016, ήταν κλεισμένη σε έναν λευκό φάκελο που απέξω είχε μία παιδική ζωγραφιά: Ενα χριστουγεννιάτικο δέντρο χωρίς χρώμα. Το γράμμα ωστόσο δεν ήταν γραμμένο από κάποιο παιδί – αποστολέας του ήταν μία νεαρή γυναίκα, μητέρα ενός παιδιού.

«Αγαπητέ μου Αγιε Βασίλη, είναι η πρώτη φορά που σου γράφω γράμμα… είμαι 39 ετών. Εδώ και τρία χρόνια παλεύω με τον καρκίνο. Είμαι σε διαρκή πόλεμο μαζί του, μέχρι τώρα τον νικώ αλλά ξανάρχεται».

Μέσα από αυτές τις απλές λέξεις που φανερώνουν την αγάπη της για τη ζωή και τη θέλησή της να καταφέρει να μεγαλώσει την κόρη της, η γυναίκα αυτή νιώθει την ανάγκη να πιστέψει στον Αγιο των παιδιών, που –όπως λέγεται– φέρνει ευλογία και τύχη.

«Θα ήθελα, λοιπόν, φέτος τα Χριστούγεννα να γίνει ένα θαύμα και να καταφέρω να τον νικήσω μια και καλή. Με άλλα λόγια, σου ζητώ να μου φέρεις για δώρο την καλή υγεία μου για να χαρώ την υπέροχη κόρη μου». Και η συγκινητική επιστολή, που εστάλη χωρίς όνομα και διεύθυνση, κλείνει με αυτόν τον όμορφο τρόπο: «Δεν είμαι απόλυτα καλό παιδί, αλλά θα προσπαθήσω περισσότερο. Σε ευχαριστώ».

Οι εργαζόμενοι στα ΕΛΤΑ θυμούνται κι άλλες παρόμοιες επιστολές. Ισως όχι πολλές, όμως είναι από αυτές που δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχάσει. Σε ένα αντίστοιχο γράμμα, πριν από λίγα χρόνια ένα μικρό κορίτσι, η Ελένη, ζητούσε από τον Αγιο Βασίλη να κάνει ένα θαύμα για τη μητέρα της. « […] Πρώτα πρώτα να κάνεις καλά τη μαμά μου που είναι άρρωστη. Οταν ήταν καλά και δούλευε πάντα ερχόταν ο Αϊ-Βασίλης τη βραδιά των Χριστουγέννων κάτω από το δέντρο. Τώρα ξέρω καλά πως τα δώρα τα έφερνε αυτή... Εγώ θέλω μόνο τη μαμά να κάνεις καλά για να χαμογελάει πάντα. Σε φιλώ χίλιες φορές. Σε αγαπώ πολύ. Ξέρω ότι υπάρχει το πνεύμα σου».

«Dear Santa…»

Στα Ελληνικά Ταχυδρομεία φθάνουν γράμματα όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό. Και αυτά κάθε χρόνο είναι και πιο πολλά. Παιδιά από την Αμερική, τον Καναδά, την Κίνα, την Ευρώπη, γράφουν στον αγαπημένο τους Santa Claus ελπίζοντας το γράμμα τους να φτάσει σε εκείνον μέσω (και) της χώρας μας. Είναι γράμματα γεμάτα αγάπη, ευχές και όνειρα, που δεν διαφέρουν πολύ από τα όνειρα και τις προσδοκίες των παιδιών της Ελλάδας. Σε ένα από αυτά, η 7χρονη Σίλεϊ από τον Καναδά γράφει:
«Αγαπητέ Santa, πέρυσι ήμουν καλό κορίτσι. Βοήθησα στις δουλειές του σπιτιού χωρίς να μου το ζητήσουν και φρόντισα τα ζωάκια μας. Τα πάω πολύ καλά στο σχολείο και στις δραστηριότητές μου. Σε παρακαλώ, θα μπορούσες να μου στείλεις ένα μεγάλο δώρο αυτή τη χρονιά;».

Από τα πιο όμορφα γράμματα που έφτασαν φέτος είναι αυτό της μικρής Χλόης, από την Ταϊβάν. Μόλις πριν από λίγους μήνες μετακόμισε με τους γονείς που την υιοθέτησαν στη Νέα Υόρκη. Στο γράμμα της αποτυπώνεται η γλυκύτητα και η αθωότητα ενός παιδιού πέντε χρόνων:
«Αγαπητέ Santa, πώς είσαι; Ελπίζω να με θυμάσαι ακόμη. Το όνομά μου είναι Χλόη Τσανγκ. Πριν από λίγους μήνες μετακόμισα στην Αμερική από την Ταϊβάν με τους θετούς γονείς μου. Είμαι 5 χρόνων και ξεκίνησα νηπιαγωγείο τον Σεπτέμβριο. Μου αρέσει το σχολείο. Τις περισσότερες φορές όμως δεν καταλαβαίνω αυτά που λένε οι άνθρωποι γύρω μου. Δεν έχω νιώσει ακόμη φόβο, αισθάνομαι καλά να κάθομαι ήσυχα στην τάξη και να μαθαίνω. Η μητέρα μου μού είπε να συνεχίσω να χαμογελάω γιατί έτσι θα κάνω φίλους. Εχει δίκιο. Πιάνει. Ευτυχώς και τα αγγλικά μου είναι καλύτερα μέρα με τη μέρα. Σε ευχαριστώ πολύ για τα βιβλία που μου έστειλες πέρυσι. Αυτή τη χρονιά θα ήθελα να λάβω πολλά αυτοκόλλητα σε παρακαλώ. Θα τα χρησιμοποιήσω στη ζωγραφιά μου για να φτιάξω ένα μοναδικό έργο Τέχνης. Ελπίζω να σου άρεσαν τα μπισκότα από μέλι που ετοιμάσαμε πέρυσι για εσένα. Αυτή τη χρονιά έχουμε φτιάξει σπιτικά μπισκότα από πράσινο τσάι για εσένα και καρότα για τους ταράνδους σου, Χλόη».
Έντυπη

Οι ευχές της μεσαίας τάξης: να μη βρεθώ στη φυλακή για χρέη!

Οι ευχές της μεσαίας τάξης: να μη βρεθώ στη φυλακή για χρέη!

«​Χρόνια πολλά και ό,τι επιθυμείς», ευχήθηκα τις προάλλες σε ένα φίλο, τον Σάκη, που γιόρταζε. «Ευχαριστώ, αλλά θα προτιμούσα να είσαι πιο συγκεκριμένος στις ευχές σου», μου απάντησε χαμογελώντας. «Καλύτερα να μου ευχηθείς να καταφέρω να σπουδάσω τα παιδιά μου και να μη βρεθώ στη φυλακή για χρέη», συνέχισε. Γελάσαμε και οι δύο, ίσως και από αμηχανία.

Ο Σάκης δραστηριοποιείται στον χώρο του αυτοκινήτου. Τον γνωρίζω είκοσι χρόνια. Τυπικό δείγμα Eλληνα μικρομεσαίου επιχειρηματία που η προσωπική του πορεία συμβαδίζει με την κοινωνική ιστορία της μεταπολίτευσης. Παιδί αγροτών, ήθελε να ξεφύγει από τα χωράφια που δούλευε από παιδί και σπούδασε. Μπήκε στην αγορά στα μέσα του ’80 με ένα μικρό οικογενειακό κεφάλαιο και λίγα δανεικά. Η ανάπτυξη της επιχείρησής του συνοδεύτηκε και από τη βελτίωση της προσωπικής και οικογενειακής του ευημερίας. Καθώς περνούσαν τα χρόνια πάλευε να αντέξει στον ανταγωνισμό που γινόταν ολοένα και σκληρότερος αλλά αυτός κρατούσε την πελατεία του με πολλή προσωπική εργασία και επενδύσεις στο μέτρο των δυνατοτήτων του.

Η κρίση τον βρήκε αντιμέτωπο με έναν όγκο προβλημάτων. Η πελατεία του συρρικνώθηκε, τα κέρδη πήραν την κατηφόρα. Επιπλέον είχε δάνειο επαγγελματικό να ξεπληρώσει και ένα υπόλοιπο στεγαστικού. Αρχισε να χρωστάει στην τράπεζα, έκανε διακανονισμό στην εφορία, περιόρισε το προσωπικό και μείωσε τα οικογενειακά έξοδα, έβγαλε ώς και τις πινακίδες από το τζιπ. Μετά τόσα χρόνια αγωνίας και υπερπροσπάθειας, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε αλλά παραμένει κρίσιμη. Τα όνειρά του πλέον έχουν περιοριστεί: να εξασφαλίσει ένα μέλλον στα τρία παιδιά του και να ξεπληρώσει τα χρέη του κάποτε. Πολιτικά αισθάνεται προδομένος και ανόητος ταυτόχρονα. Παλιός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και «Οχι» στο δημοψήφισμα, έλπιζε πως η Αριστερά θα καταργούσε το μνημόνιο αλλά κυρίως προσδοκούσε να «κουρευτούν» τα δάνειά του. Στην πορεία κατάλαβε την αυταπάτη του. Τώρα είναι ένας από τους πολλούς θυμωμένους και αναποφάσιστους ψηφοφόρους. Βρίζει την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και τον εαυτό του. «Ποτέ δεν πίστευα πως στα πενήντα μου, θα βρισκόμουν σε αυτήν την πίεση», μουρμουράει διαρκώς.

Η ιστορία του Σάκη είναι η ιστορία της μεσαίας τάξης, της πλέον ταυτισμένης με το «ελληνικό όνειρο» τάξης της χώρας. Είναι η ιστορία πολλών παιδιών με λαϊκή καταγωγή από την ύπαιθρο ή την πόλη, που σπούδασαν στη δεκαετία του ’70 και του ’80, άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις, έγιναν έμποροι, ελεύθεροι επαγγελματίες ή στελέχη επιχειρήσεων και ανέβηκαν κοινωνικά. Είναι η ιστορία του ιδιωτικού τομέα με λίγα λόγια. Ανθρωποι που δεν μπήκαν στο Δημόσιο, ενώ μπορούσαν, γιατί είχαν φιλοδοξίες και όνειρα. «Ηθελα να είμαι ελεύθερος και να βγάζω χρήματα, δεν φοβόμουν τη δουλειά, τι να έκανα στο Δημόσιο;», μου είπε ένας πρώην ελεύθερος επαγγελματίας που τώρα δουλεύει σε ταξί για να τα βγάλει πέρα.

Η μεσαία τάξη αγάπησε τη δημοκρατία της μεταπολίτευσης γιατί την ταύτισε με μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα περίοδο ελευθερίας αλλά και με τη δική της ευημερία. Αγάπησε και την Ευρώπη γιατί τη συνέδεσε με τη διεύρυνση των οριζόντων της αλλά και με τις δυνατότητες που έδωσε η ροή άφθονων πόρων από τις Βρυξέλλες.

Η μεσαία τάξη υπήρξε ο ορισμός της αισιοδοξίας. Η πρόοδός της την έκανε να υποτιμήσει τους κινδύνους και να πιστέψει πως η υπερκατανάλωση και οι πολυτέλειες μπορούν να καλυφθούν από τα μελλοντικά έσοδα στο διηνεκές. Ακόμη κι όταν κάποιοι προειδοποιούσαν για τις επερχόμενες δυσκολίες αυτή δεν ήταν σε θέση να τις αντιληφθεί. Η αισιοδοξία της την οδηγούσε στην καλλιέργεια και αναπαραγωγή ψευδαισθήσεων και αφελειών. Δυστυχώς δεν άφησε ανοησία που να μην την πιστέψει.

Η μεσαία τάξη πλήρωσε ακριβά την κρίση. Επαγγελματικά είναι πιεσμένη ή και στα όρια της καταστροφής. Η περιουσία της σε ρευστό έχει περιοριστεί δραματικά και τα χρέη της μεγάλα. Τα ακίνητά της έχουν χάσει τη μισή τους αξία και οι φόροι που καταβάλλει δεν είναι απλά δυσβάστακτοι αλλά εξοντωτικοί. Ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών της καθώς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως οι γόνοι της θα έχουν το επίπεδο ζωής των γονιών τους. Οσα από τα παιδιά αυτά έχουν τελειώσει τις σπουδές τους είναι στην πλειοψηφία τους άνεργα ή υποαπασχολούνται σε εργασίες με αμοιβή, που δεν φθάνει ούτε για να καλύψει το χαρτζιλίκι του μήνα. Πολλοί από τους νέους αυτούς κάνουν παρατεταμένες μεταπτυχιακές σπουδές για να τονώσουν το βιογραφικό τους, ενώ η μόνη σωτηρία δείχνει συχνά να είναι το εξωτερικό.

Η μεσαία τάξη δίνει έναν υπαρξιακό αγώνα επιβίωσης σήμερα. Από την έκβαση αυτής της μάχης τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθούν πολλά. Δυστυχώς ένας μαρασμός της μεσαίας τάξης είναι βέβαιο πως θα συνοδευτεί από τη δημογραφική, κοινωνική και εντέλει πολιτική καταστροφή της χώρας.
* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα.
Έντυπη

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Μπορει να ειναι αστεγος αλλα εχει αξιοπρεπεια. Δειτε το βιντεο που συγκινησε το Πανελληνιο

Μπορει να ειναι αστεγος αλλα εχει αξιοπρεπεια. Δειτε το βιντεο που συγκινησε το Πανελληνιο

Πως τρώνε οι Γερμανοί και πως οι Έλληνες στην ταβέρνα

Greece vs Germany - Eating at a Restaurant

Πως τρώνε οι Γερμανοί και πως οι Έλληνες στην ταβέρνα - See more at: http://newsone.gr/ellada/1330572-pws-trwne-oi-germanoi-kai-pws-oi-ellhnes-sthn-taberna-3ekardistiko-binteo#sthash.9rAKIiHz.dpuf

Αυτή η αγελάδα δάκρυσε από το φόβο της, μέχρι που συνειδητοποίησε που την πηγαίνουν! [Video]

Αυτή η αγελάδα δάκρυσε από το φόβο της,  μέχρι που συνειδητοποίησε που  την πηγαίνουν! [Video]





Weinende Kuh, jetzt gerettet! Crying Cow - now saved! with english subtitles

Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.

*****
'Ολα τα παρακάτω λόγια θα τα βρείτε σε βιντεάκι, ΕΔΩ.
****

****

Αργά ή γρήγορα θα έρθει το βραχυκύκλωμα που θα κατεβάσει το γενικό… Οι Έλληνες περνούν καλά…



Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.ΚΑΦ
Υπάρχουν ακόμα ανόητοι που θεωρούν «καλά» το ότι είναι εντάξει με τις τράπεζες και την εφορία.
Πως καλά είμαστε ακόμα γιατί ένα μέρος του πληθυσμού μπορεί ακόμα και τη βγάζει καθαρή μέσα στο μεγάλο σφαγείο.
Επειδή δεν έχει έρθει η σειρά τους.
Επειδή ο χασάπης τους έχει ακόμα στη κατάψυξη να σιτέψουν καλά…
Όχι δεν περνάμε καλά.
Γιατί πίσω από το γέλιο στη καφετέρια και το χαβαλέ διακρίνεις τα άφτιαχτα δόντια που αρχίζουν και σαπίζουν ένα ένα κι έχει μπει ο οδοντίατρος στη λίστα των αχρείαστων ειδών.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί βλέπεις τις πόλεις να έχουν γεμίσει από κακοσυντηρημένα αυτοκίνητα «χιλιάρια» ή το πολύ «χιλιοτετρακοσάρια»,
που σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο τα δίνουν για να μαθαίνουν τα παιδιά τους να οδηγούν, πριν τους αγοράσουν το καινούργιο σεντάν των 2.500 κυβικών…Γιατί βάφεσαι και φτιάχνεσαι για το ραντεβουδάκι αλλά στο σπίτι οι υπόλοιποι θα τη περάσουν με κουβέρτα δίπλα σε ένα αερόθερμο του κώλου.
PETRELAIOTHERMANSIS_532_355Γιατί και το πετρέλαιο είναι στην ίδια λίστα με τον οδοντίατρο, εκείνες τις εξετάσεις που αναβάλεις, το φαΐ ποιότητας, το φρεσκάρισμα στο σπίτι που αρχίζει και βγάζει μούχλα, και σιγά σιγά τα υπόλοιπα είδη ενός «πολιτισμένου κόσμου» που θα μπουν στην ίδια λίστα σαν περιττές δαπάνες.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί αυτό το νεαρό παιδί χώθηκε κάπου με τρία κατοστάρικα, αλλά δεν έχει όνειρα. Πάει να πιεί το ποτάκι του μόλις καβατζώσει ένα μεροκάματο γιατί νιάτο είναι, αλλά μέχρι εκεί φτάνουν τα όνειρα του. Μερικά 24ωρα μπροστά και πολύ λέω.Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί στο παππού δώσανε κάτι κωλογενόσημα αγνώστου προελεύσεως που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους και θέλει να τα ξεφορτωθεί η κινέζικη φαρμακοβιομηχανία της πλάκας..
Όχι δεν περνάμε καλά, γιατί για τρίτο συνεχή χρόνο δεν ανάβουμε καλοριφέρ και τον παππού τον τυλίξαμε με μια κουβέρτα να μη ξεπαγιάζει και τελικά.. μας έμεινε…
Όχι δεν είμαστε καλά, γιατί όλη αυτή η κίνηση, είναι το τρέξιμο ανθρώπων που δεν ελπίζουν σε τίποτα πια, δεν έχουν τίποτα, αλλά δεν είναι κι ελεύθεροι.
ΘΛΙΨΗΞυπνάνε και κοιμούνται με τη σκέψη τι θα είναι η έλλειψη της επόμενης μέρας. Αν θα κάνουν αυτό αντί για εκείνο. Γιατί πλέον δεν έχουμε τη πολυτέλεια να τα κάνουμε και τα δυο ακόμα κι αν αυτά είναι βασικές ανάγκες.
Ναι έτσι γουστάρουν και γυρνάνε με το αυτοκίνητο τσάρκα.
Μήπως θα μάθετε ποτέ πόσοι τσακωμοί προηγήθηκαν στο σπίτι;
Πόσα γαμοσταυρίδια πέσανε πριν ξεμυτίσει η χαρούμενη οικογένεια για τη βόλτα της;
Μήπως θα μάθετε πόσοι κοιμούνται χαπακωμένοι και πόσοι δεν κοιμούνται καθόλου πια;
Μπορεί κανείς να συλλάβει ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑPΡΩΣΤΕΙΑΣ;
katathlipsi-fisikes-therapeies
Όχι δεν μπορούμε να το συλλάβουμε, γιατί δεν στο λέω και δεν μου το λες.
Γιατί ξυπνάμε και κοιμόμαστε σ΄ενα χώρο που έχει ξεχάσει πλέον τι είναι ζωή, δικαίωμα, πραγματική ανάγκη.
Ανάγκη έχει γίνει να πληρώσεις.
Ανάγκη έχει γίνει να είσαι εντάξει απέναντι στους τοκογλύφους, να μην κινδυνέψεις για τα «μεγάλα» να σε ξεσπιτώσουν, να μην έχεις φαί, να μην έχεις που να κοιμηθείς.
Οτιδήποτε πάνω από αυτό ονομάζεται «εντάξει είμαστε»
Τόσο άθλιο, τόσο μίζερο το τοπίο της νεοφώτιστης μπανανίας της Ευρώπης.
Είναι σαν να βλέπεις μια δύστυχη να κάνει πιάτσα για ένα δεκάρικο, κι επειδή θα γυρίσει σπίτι έχοντας αγοράσει δυο πιτόγυρα μετά το πήδημα, θα θεωρείται πως «εντάξει είναι μωρέ» δε τρέχει και τίποτα.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή τρέμουν στην ιδέα πως θα κάνει βαρύ χειμώνα γιατί της θέρμανσης προηγούνται τα χαράτσια,Ενφια 2016..  δεν γίνεται να τα καλύψεις και τα δύο.
Στρατιές από ανθρώπους που η υγεία τους πάει κατά διαόλου για χίλιους δυο λόγους, όπως συμβαίνει στον άνθρωπο, την αφήνουν στην άκρη γιατί προηγούνται οι φόροι, οι τράπεζες, οι ΔΕΚΟ, να ζήσουμε να τους θυμόμαστε…

Οι Έλληνες περνάνε καλά.
Φυσικά όταν το καλά το υποβιβάσεις στο επιβιώνω, κι επίσης αν σ΄αυτό συνυπολογίσεις μια χούφτα καραγκιόζηδες που ούτε τους νοιάζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, αρκεί ο κώλος τους να είναι καλά, το σώνεις το πράγμα.

Όμως πόσο θα το σώσεις ακόμα λέγοντας αηδίες και ψευτιές.
Πόσο θα κρατήσει η βιτρίνα πριν να φανεί η βρώμα που κρύβεται από πίσω;
Και δεν εννοώ πως θα γίνει κάποιος ξεσηκωμός.
Δεν είναι πανάκεια, πλέον, πως τη φτώχεια και τη δυστυχία θα την ακολουθήσει η Νέμεση.
Μπορεί απλά να δεις γύρω σου τη χώρα των ζόμπι.
Των ζωντανών νεκρών. The walking dead της Μεσογείου…
Ανθρωποι ήδη σέρνονται άσκοπα χωρίς να ξέρουν ούτε τι κάνουν σ΄αυτή τη ζωή , ούτε που πάνε. Ξυπνάνε κοιμούνται σαν ρομποτάκια, χωρίς καν να έχουν ιδέα πως είναι κάτι τέτοιο..
Αυτό είναι το χειρότερο αλλά το αναπόφευκτο στα ζόμπι.
Κάποιο θόρυβο ακούν κι ακολουθούν, αν τους σφυρίξεις από την άλλη θα πάνε από εκεί. Μόλις μυρίσουν φαί θα ρθουν..
Ναι οι Έλληνες περνάνε καλά στο κολαστήριο.
Εχει καπαρώσει ο καθένας τη τιμωρία του και αυτομαστιγώνεται.
Εκατό φορές τη μέρα «θα είμαι καλό παιδί» Δεν θα ξανακάνω ζαβολιές.
Μαζί τα φάγαμε και τώρα αναδρομικά θα ξεράσουμε και το γάλα της μάνας μας.
Έτσι γιατί οι κύριοι καθηγητές επιβάλλουν συμμόρφωση και τάξη.
Κι όπως λέει κι ο ποιητής όταν ακούς τάξη.. ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Βλέπετε καφετέριες γεμάτες; Τα μπαράκια; Τις ταβέρνες;

kafeteries-570-751x600
Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με το Χότζα και τον αφέντη του.
Του λέει ο αφέντης του τρέχα βάλε φόρους κι έλα να μου πεις.
Πράγματι βάζει και την άλλη μέρα του δίνει αναφορά.
Εχουν αναστατωθεί όλοι αγά μου τι θα κάνουμε;
Βάλε κι άλλους φόρους του λέει κι έλα πάλι.
Αγά μου γίνεται χαμός, φωνάζουν, βρίζουν τι κάνουμε;
Ρίξε κι άλλους φόρους κι έλα να μου πεις.
Αγά μου τώρα έχουν βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζουν θα μας σφάξουν.
Τώρα του λέει ρίξε και τα χειρότερα χαράτσια αυτά που ξεπερνάνε κάθε όριο κι έλα να μου πεις.
Γυρνάει ο Χότζας πίσω και του λέει, αγά μου συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Εχουν ησυχάσει όλοι, έχουν γεμίσει τις ταβέρνες, τα μαγαζιά, γελάνε, πίνουν, τραγουδάνε…
Αυτό είναι το χειρότερο λέει ο αγάς. Κατάλαβαν που το πάμε και θα τα φάνε όλα, θα τα κάψουν αλλά εμείς δεν θα πάρουμε άλλο φράγκο. Τώρα αρχίζει ο κίνδυνος.
Ο Έλληνας τη πάτησε με το χρηματιστήριο, οι πρώτες κασέλες αδειάσανε, τώρα αδειάζουν και τα ρέστα..
Οσοι κρατιούνται καλά φεύγουν, όσοι μείνουν, σε λίγο καιρό, θα νοιώθουν αυτό ακριβώς που τους θεωρεί το σύστημα. Τίποτα. Ο κανένας.
Ολη αυτή η κίνηση, όλη αυτή η υποταγή ακόμα είναι γιατί ο άλλος θυμάται ακόμα το ονομά του.Μια σπίθα ν΄ανάψει στο μυαλό της ζόμπιλαντ και θα γίνει ένα γενικευμένο χασάπικο… Κι όποιος επιβιώσει.
Το να γυρίζεις ένα λαό στο μεσαίωνα και να νομίζεις πως όλα θα πάνε καλά είναι γελοίο. Ο άνθρωπος ήταν και θα είναι πάντα το πιο άγριο θηρίο.
Η ταμπέλα του πολιτισμένου κρέμεται επάνω του όσο του δίνεις την ευκαιρία να ονειρεύεται πως είναι κάτι άλλο.
Οσο του δίνεις τα εφόδια να γίνει κάτι άλλο.
Με τη μόρφωση, με την υγεία, με τη τέχνη, με την αίσθηση πως είναι ΑΣΦΑΛΗΣ στη φωλίτσα του.
Αν του τα πάρεις όλα αυτά και τον βάλεις να παίξει σε επίπεδο επιβίωσης ίσως ανακαλύψεις πως ο πολιτισμός δεν πέρασε από πάνω του ούτε μια μέρα…Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν καίγεται το πορτοφόλι απλά, δεν καίγονται τα παλιόχαρτα. Καίγονται νευρώνες αλύπητα, καίγονται συναισθήματα, όνειρα, ελπίδες, καίγονται όλες οι ασφάλειες…
Κι αργά ή γρήγορα θα έρθει το βραχυκύκλωμα που θα κατεβάσει το γενικό.
Και τότε, πραγματικά θα περάσουμε καλά. Ονειρεμένα… http://newchannel.gr/

Έλληνας ο Αρθρογράφος !

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Ο γύρος του κόσμου σε 1′ λεπτό – Βίντεο

What does it feel like to fly over planet Earth?



Ο γύρος του κόσμου σε 1′ λεπτό – Βίντεο


ΘΕΑΜΑΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ
Ένα λεπτό χρειάστηκε ο καθηγητής Τζέιμς Ντρέικ για να πραγματοποιήσει τον… γύρο του κόσμου, χάρη στην τεχνολογία. Δείτε το αποτέλεσμα σε ένα εκπληκτικό βίντεο.
Ογδόντα μέρες χρειάστηκε ο Φιλέας Φογκ πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βέρν να κάνει το γύρω του κόσμου… χάρη όμως στην τεχνολογία αυτό είναι σήμερα εφικτό σε 60 μόλις δευτερόλεπτα.
Θραύση κάνει στο διαδίκτυο ένα βίντεο με φωτογραφίες από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό που επεξεργάστηκε ο καθηγητής Τζέιμς Ντρέικ. Ο καθηγητής χρησιμοποίησε 600 περίπου φωτογραφίες από την ιστοσελίδα The Gateway to Astronaut Photography of Earth και δημιούργησε αυτό το υπέροχο αποτέλεσμα.
Στο βίντεο μπορεί κανείς να διακρίνει το Βανκούβερ,το Σιάτλ, το Πόρτλαντ, το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες, το Φοίνιξ, διάφορα μεγάλα αστικά κέντρα στο Τέξας, το Νέο Μεξικό, την Πόλη του Μεξικού.

Το άκρως απόρρητο πείραμα της CIA που τρέλανε ολόκληρο χωριό


Το άκρως απόρρητο πείραμα της CIA που τρέλανε ολόκληρο χωριό




Η «τρέλα» διαδόθηκε σε χρόνο ρεκόρ!…
Ένας 45χρονος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει ουρλιάζοντας πως δεν άντεχε άλλο «τον πόνο που του προκαλούσαν τα φίδια που κατασπάραζαν την κοιλιά του»! Ένας άλλος, πήδηξε από το μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου φωνάζοντας «είμαι αεροπλάνο», ενώ ένα 12χρονο κορίτσι προσπάθησε να στραγγαλίσει τη γιαγιά του!
Μια παρέα μαθητών έδειχναν σε όλους με καμάρι «τα κόκκινα λουλούδια που φύτρωναν στο σώμα» τους και την ίδια στιγμή ο δάσκαλός τους ικέτευε τους αστυνομικούς να του «ξαναβάλουν την καρδιά στη θέση της», γιατί είχε πέσει στο πάτωμα!
Συνολικά 5 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκείνες τις ημέρες, δεκάδες οδηγήθηκαν σε ψυχιατρικές κλινικές ενώ σε τουλάχιστον 120 άτομα χορηγούνταν για χρόνια ψυχοφάρμακα!
Η διάγνωση: δηλητηρίαση από μύκητα!
Οι γιατροί που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, έκαναν αμέσως τη διάγνωση: δηλητηρίαση από έναν παραισθησιογόνο μύκητα, που υπήρχε μέσα στο αλεύρι της σικάλεως το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή ψωμιού.
Το «καταραμένο ψωμί», που άθελά του έφτιαξε ο φούρναρης του χωριού, ήταν ο ένοχος για την συμφορά που είχε χτυπήσει το Pont-Saint-Esprit. Και παρέμεινε «ένοχος», για 50 ολόκληρα χρόνια!
Η CIA πίσω από τις μαζικές παραισθήσεις! Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ένας Αμερικανός δημοσιογράφος, o H P Albarelli Jr., παρουσίασε μία εντελώς διαφορετική εκδοχή για το «καταραμένο ψωμί»! Σύμφωνα με την έρευνά του το ψωμί ήταν πράγματι «δηλητηριασμένο» αλλά όχι από κάποιον μύκητα και σίγουρα όχι «κατα λάθος»!
Πίσω από την περίεργη αυτή ιστορία, κρύβεται η CIA κι ένα άκρως απόρρητο πείραμα που έκανε σε συνεργασία με την υπηρεσία του αμερικανικού στρατού, SOD!
Όσο για τους επιστήμονες που έκαναν τότε την διάγνωση περί δηλητηρίασης από μύκητα, «εργάζονταν στην ελβετική φαρμακοβιομηχανία η οποία ήταν ο αποκλειστικός προμηθευτής LSD, για τη CIA και τον στρατό των ΗΠΑ», υποστηρίζει ο H P Albarelli Jr.
Μια περίεργη αυτοκτονία, οδήγησε στην αποκάλυψη!
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος έφερε στο φως στοιχεία που δείχνουν πως με εντολή της CIA, στο ψωμί του τοπικού φούρνου είχε προστεθεί το παραισθησιογόνο ναρκωτικό LSD ως μέρος ενός πειράματος ελέγχου του μυαλού, mind control, στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου.
Η θεωρία αυτή βασίζεται σε απόρρητα έγγραφα της CIA, που κατάφερε να εξασφαλίσει ο κ. Albarelli , στην προσπάθειά του να ερευνήσει την περίεργη αυτοκτονία του Frank Olson, ενός βιοχημικού που εργαζόταν στην υπηρεσία του Αμερικανικού Στρατού, SOD. Ο επιστήμονας είχε πέσει από το παράθυρο του 13ου ορόφου δύο χρόνια μετά την υπόθεση του «καταραμένου ψωμιού».
Ο έλεγχος του μυαλού ήταν το ζητούμενο!
Ερευνώντας την υπόθεση αυτή, ο Αμερικανός δημοσιογράφος ανακάλυψε ένα εμπιστευτικό υπηρεσιακό σημείωμα μεταξύ ενός πράκτορα της CIA και ενός υπαλλήλου της φαρμακοβιομηχανίας, στο οποίο γινόταν αναφορά «στο μυστικό του Pont-Saint-Esprit» αλλά και «τις ομοιότητες που παρουσιάζουν τα συμπτώματα του LSD που χορηγήθηκε με τον μύκητα της σίκαλης»!
Με το στοιχείο αυτό στα χέρια του, ο δημοσιογράφος άρχισε να ψάχνει απαντήσεις μεταξύ των συνεργατών του αυτόχειρα. Και 50 χρόνια μετά, είδε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του το κουβάρι των αποκαλύψεων. Δύο από τους βιοχημικούς που εργάζονταν τότε με τον Frank Olson, είχαν αποκαλύψει στους δικούς τους ανθρώπους ότι επρόκειτο για πείραμα της CIA με χρήση LSD, το οποίο έβαζαν στο αλεύρι που προοριζόταν για τον μοναδικό φούρνο της περιοχής, στη νοτιοανατολiκή Γαλλία!
Από τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει μέχρι στιγμής δεν προκύπτει εμπλοκή των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών στο «πείραμα ελέγχου του μυαλού». Μάλιστα , σύμφωνα με αμερικανικά δημοσιεύματα, οι Γάλλοι διπλωμάτες έχουν ήδη ζητήσει από τη CIA να πάρει θέση για τις αποκαλύψεις του κ. Albarelli.