Πείνα - Πτώχευση;

Πείνα - Πτώχευση;

***


***

Οι ευχές της μεσαίας τάξης: να μη βρεθώ στη φυλακή για χρέη!

Οι ευχές της μεσαίας τάξης: να μη βρεθώ στη φυλακή για χρέη!

«​Χρόνια πολλά και ό,τι επιθυμείς», ευχήθηκα τις προάλλες σε ένα φίλο, τον Σάκη, που γιόρταζε. «Ευχαριστώ, αλλά θα προτιμούσα να είσαι πιο συγκεκριμένος στις ευχές σου», μου απάντησε χαμογελώντας. «Καλύτερα να μου ευχηθείς να καταφέρω να σπουδάσω τα παιδιά μου και να μη βρεθώ στη φυλακή για χρέη», συνέχισε. Γελάσαμε και οι δύο, ίσως και από αμηχανία.

Ο Σάκης δραστηριοποιείται στον χώρο του αυτοκινήτου. Τον γνωρίζω είκοσι χρόνια. Τυπικό δείγμα Eλληνα μικρομεσαίου επιχειρηματία που η προσωπική του πορεία συμβαδίζει με την κοινωνική ιστορία της μεταπολίτευσης. Παιδί αγροτών, ήθελε να ξεφύγει από τα χωράφια που δούλευε από παιδί και σπούδασε. Μπήκε στην αγορά στα μέσα του ’80 με ένα μικρό οικογενειακό κεφάλαιο και λίγα δανεικά. Η ανάπτυξη της επιχείρησής του συνοδεύτηκε και από τη βελτίωση της προσωπικής και οικογενειακής του ευημερίας. Καθώς περνούσαν τα χρόνια πάλευε να αντέξει στον ανταγωνισμό που γινόταν ολοένα και σκληρότερος αλλά αυτός κρατούσε την πελατεία του με πολλή προσωπική εργασία και επενδύσεις στο μέτρο των δυνατοτήτων του.

Η κρίση τον βρήκε αντιμέτωπο με έναν όγκο προβλημάτων. Η πελατεία του συρρικνώθηκε, τα κέρδη πήραν την κατηφόρα. Επιπλέον είχε δάνειο επαγγελματικό να ξεπληρώσει και ένα υπόλοιπο στεγαστικού. Αρχισε να χρωστάει στην τράπεζα, έκανε διακανονισμό στην εφορία, περιόρισε το προσωπικό και μείωσε τα οικογενειακά έξοδα, έβγαλε ώς και τις πινακίδες από το τζιπ. Μετά τόσα χρόνια αγωνίας και υπερπροσπάθειας, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε αλλά παραμένει κρίσιμη. Τα όνειρά του πλέον έχουν περιοριστεί: να εξασφαλίσει ένα μέλλον στα τρία παιδιά του και να ξεπληρώσει τα χρέη του κάποτε. Πολιτικά αισθάνεται προδομένος και ανόητος ταυτόχρονα. Παλιός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και «Οχι» στο δημοψήφισμα, έλπιζε πως η Αριστερά θα καταργούσε το μνημόνιο αλλά κυρίως προσδοκούσε να «κουρευτούν» τα δάνειά του. Στην πορεία κατάλαβε την αυταπάτη του. Τώρα είναι ένας από τους πολλούς θυμωμένους και αναποφάσιστους ψηφοφόρους. Βρίζει την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και τον εαυτό του. «Ποτέ δεν πίστευα πως στα πενήντα μου, θα βρισκόμουν σε αυτήν την πίεση», μουρμουράει διαρκώς.

Η ιστορία του Σάκη είναι η ιστορία της μεσαίας τάξης, της πλέον ταυτισμένης με το «ελληνικό όνειρο» τάξης της χώρας. Είναι η ιστορία πολλών παιδιών με λαϊκή καταγωγή από την ύπαιθρο ή την πόλη, που σπούδασαν στη δεκαετία του ’70 και του ’80, άνοιξαν δικές τους επιχειρήσεις, έγιναν έμποροι, ελεύθεροι επαγγελματίες ή στελέχη επιχειρήσεων και ανέβηκαν κοινωνικά. Είναι η ιστορία του ιδιωτικού τομέα με λίγα λόγια. Ανθρωποι που δεν μπήκαν στο Δημόσιο, ενώ μπορούσαν, γιατί είχαν φιλοδοξίες και όνειρα. «Ηθελα να είμαι ελεύθερος και να βγάζω χρήματα, δεν φοβόμουν τη δουλειά, τι να έκανα στο Δημόσιο;», μου είπε ένας πρώην ελεύθερος επαγγελματίας που τώρα δουλεύει σε ταξί για να τα βγάλει πέρα.

Η μεσαία τάξη αγάπησε τη δημοκρατία της μεταπολίτευσης γιατί την ταύτισε με μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα περίοδο ελευθερίας αλλά και με τη δική της ευημερία. Αγάπησε και την Ευρώπη γιατί τη συνέδεσε με τη διεύρυνση των οριζόντων της αλλά και με τις δυνατότητες που έδωσε η ροή άφθονων πόρων από τις Βρυξέλλες.

Η μεσαία τάξη υπήρξε ο ορισμός της αισιοδοξίας. Η πρόοδός της την έκανε να υποτιμήσει τους κινδύνους και να πιστέψει πως η υπερκατανάλωση και οι πολυτέλειες μπορούν να καλυφθούν από τα μελλοντικά έσοδα στο διηνεκές. Ακόμη κι όταν κάποιοι προειδοποιούσαν για τις επερχόμενες δυσκολίες αυτή δεν ήταν σε θέση να τις αντιληφθεί. Η αισιοδοξία της την οδηγούσε στην καλλιέργεια και αναπαραγωγή ψευδαισθήσεων και αφελειών. Δυστυχώς δεν άφησε ανοησία που να μην την πιστέψει.

Η μεσαία τάξη πλήρωσε ακριβά την κρίση. Επαγγελματικά είναι πιεσμένη ή και στα όρια της καταστροφής. Η περιουσία της σε ρευστό έχει περιοριστεί δραματικά και τα χρέη της μεγάλα. Τα ακίνητά της έχουν χάσει τη μισή τους αξία και οι φόροι που καταβάλλει δεν είναι απλά δυσβάστακτοι αλλά εξοντωτικοί. Ανησυχεί για το μέλλον των παιδιών της καθώς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως οι γόνοι της θα έχουν το επίπεδο ζωής των γονιών τους. Οσα από τα παιδιά αυτά έχουν τελειώσει τις σπουδές τους είναι στην πλειοψηφία τους άνεργα ή υποαπασχολούνται σε εργασίες με αμοιβή, που δεν φθάνει ούτε για να καλύψει το χαρτζιλίκι του μήνα. Πολλοί από τους νέους αυτούς κάνουν παρατεταμένες μεταπτυχιακές σπουδές για να τονώσουν το βιογραφικό τους, ενώ η μόνη σωτηρία δείχνει συχνά να είναι το εξωτερικό.

Η μεσαία τάξη δίνει έναν υπαρξιακό αγώνα επιβίωσης σήμερα. Από την έκβαση αυτής της μάχης τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθούν πολλά. Δυστυχώς ένας μαρασμός της μεσαίας τάξης είναι βέβαιο πως θα συνοδευτεί από τη δημογραφική, κοινωνική και εντέλει πολιτική καταστροφή της χώρας.

* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα.

πηγή

Έντυπη

Έφυγε ο Φιντέλ Κάστρο, ο ηγέτης που ξεγέλασε 638 φορές το θάνατο

ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙ!

Έφυγε ο Φιντέλ Κάστρο, ο ηγέτης που ξεγέλασε 638 φορές το θάνατο

SHARE

26 Νοεμβρίου 2016

Ο χρόνος πάγωσε στην Κούβα στις 22.29 το βράδυ της Παρασκευής 25 Νοεμβρίου. OΦιντέλ Κάστρο, μια από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα, ένας από τους ιστορικότερους και ασυμβίβαστους πολιτικούς ηγέτες,  ο άνθρωπος που κατάφερε να απελευθερώσει μια χώρα από έναν δικτάτορα και κατάφερε να τη διατηρήσει συσπειρωμένη παρά τον αποκλεισμό της, έκλεισε τα μάτια του για να ξεκουραστεί έπειτα από μια πολυτάραχη και γεμάτη ζωή. 

Ο Φιντέλ Κάστρο ξεγέλασε τον θάνατο αμέτρητες φορές αποφεύγοντας, όπως λέγεται, 638 απόπειρες δολοφονίας που σχεδιάστηκαν εις βάρος του. Όρισε ο ίδιος πώς θα «έφευγε». Κι όταν η στιγμή πλησίαζε, το κατάλαβε και το προανήγγειλε, αποχαιρετώντας με έναν ιδιαίτερο, όχι όμως μοιρολατρικό τρόπο, το λαό της Κούβας. 

Μιλώντας κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Κομουνιστικού Κόμματος, ο ιστορικός ηγέτης της Κούβας «Σύντομα θα γίνω 90 ετών. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο σε μένα. Δεν είναι το αποτέλεσμα καμίας προσπάθειας, αλλά το καπρίτσιο της μοίρας. Σύντομα θα είμαι σαν όλους τους άλλους. Για όλους μας έρχεται κάποια στιγμή η σειρά μας. Αυτή ίσως είναι μια από τις τελευταίες φορές που ομιλώ σε αυτή την αίθουσα. Ίσως, αλλά οι ιδέες του Κομουνιστικού Κομματος θα παραμείνουν ως απόδειξη ότι σε αυτόν τον πλανήτη, όταν κάποιος εργάζεται με θέρμη και αξιοπρέπεια, θα μπορεί να παράγει αυτά τα υλικά και πολιτιστικά αγαθά που οι άνθρωποι χρειάζονται».

Τον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία της Κούβας ανατρέποντας τον δικτάτορα Μπατίστα και καθοδηγώντας τη για μισό σχεδόν αιώνα, τον ηγέτη στον οποίο οι συμπατριώτες του οφείλουν πολλά, αλλά και τον οποίο κατηγορούν για άλλα τόσα και ιδιαίτερα για τις αποφάσεις και τον τρόπο άσκησης εξουσίας την τελευταία δεκαετία της προεδρίας του, οι Κουβανοί γνωρίζουν τα πάντα.

Για όλους τους υπόλοιπους, αυτός ήταν ο Φιντέλ Κάστρο...

Ημερομηνία Γέννησης: 13 Αυγούστου 1926

Τόπος Γέννησης: Μπιράν, Κούβα

Όνομα: Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους

Όνομα Πατρός: Άνχελ Κάστρο (Εύπορος γαιοκτήμονας)

Όνομα Μητρός: Λίνα Ρους (Οικιακή βοηθός της πρώτης συζύγου του
Άνχελ Κάστρο)

Γάμοι: Μίρτα Ντίας Μπαλάρτ (1948-1955), Ντάλια Σότο ντελ Βάλε (άγνωστη ημερομηνία-σήμερα)

Παιδιά:

Με τη Ναταλία Ρεβουέλτα: Αλίνα Φερνάντες Ρεβουέλτα
Με άγνωστη γυναίκα: Χόρχε Άνχελ Κάστρο
Με τη Ντάλια Σότο ντελ Βάλε: Αντόνιο, Αλεχάντρο, Άνχελ, Αλέξις, Άλεξ
Με τη Μίρτα Κάστρο: Φιντελίτο

Εκπαίδευση: Colegio Dolores in Santiago de Cuba (1942), Colegio Belen στην Αβάνα (Νομική Σχολή-1945), Διδακτορικό στο Αστικό Δίκαιο (1950)

Ημερομηνίες-σταθμοί

1947 - Σε ηλικία 21 ετών συμμετέχει σε αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής του Αρχιστράτηγου Ραφαήλ Τρουχίλιο στη Δομινικανή Δημοκρατία

1952 - Ο Στρατηγός Φουλχένσιο Μπατίστα παίρνει με πραξικόπημα την εξουσία και ο Κάστρο ξεκινά την οργάνωση ένοπλου κινήματος με απώτερο στόχο την ανατροπή του

26 Ιουλίου 1953: Ο Κάστρο και 165 επαναστάτες επιτίθενται ξημερώματα σε στρατώνα της Μονκάδα, στο Σαντιάγο. Επιλέγουν τη συγκεκριμένη ημέρα, γνωρίζοντας ότι το προηγούμενο βράδυ γινόταν γιορτή και πολλοί από τους στρατιώτες θα έλειπαν ή θα ήταν μεθυσμένοι. Παρόλα αυτά, η επίθεση αποκρούεται.

1 Αυγούστου 1953: Ο Κάστρο συλλαμβάνεται και τον Οκτώβριο το καθεστώς Μπατίστα τον καταδικάζει σε φυλάκιση 15 ετών στο Νησί των Πεύκων, μαζί με τον αδελφό του Ραούλ.

15 Μαΐου 1955: Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο αποφυλακίζονται, συνέπεια απόφασης του Μπατίστα για γενική αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Αμφότεροι εξορίζονται στο Μεξικό, όπου γνωρίζουν έναν Αργεντινό γιατρό από το Ροζάριο. Οι Κάστρο κι ο Ερνέστο 'Τσε' Γκεβάρα οργανώνουν νέο επαναστατικό κίνημα.

2 Δεκεμβρίου 1956: 82 εξόριστοι φτάνουν στην Κούβα, στην Playa Las Coloradas, με το γιοτ «Γκράνμα». Οι περισσότεροι σκοτώνονται αμέσως, κάποιοι άλλοι συλλαμβάνονται και οι μόλις 19 που διασώζονται, καταφεύγουν στην ορεινή περιοχή Sierra Maestra για να αναδιοργανωθούν.

Εκεί, οι αδελφοί Κάστρο, ο Γκεβάρα και ο Καμίλο Σιενφουέγος, το τέταρτο μεγάλο 'κεφάλι' της κουβανικής επανάστασης στήνουν μια πρόχειρη βάση και αρχίζουν επιδρομές κατά μικρών στρατιωτικών πόστων προκειμένου να αποκτήσουν όπλα.

Το Κίνημα της Επανάστασης δυναμώνει πολύ γρήγορα και εξαπλώνεται σε όλη την Κούβα. Οι εθελοντές αντάρτες που θέλουν να πολεμήσουν στο πλευρό του Κάστρο γίνονται ολοένα και περισσότεροι και ο Μπατίστα αρχίζει να νιώθει την πίεση.

1 Ιανουαρίου 1959: Στις 31 Δεκεμβρίου, ο δικτάτορας Μπατίστα αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Κούβα και την Πρωτοχρονιά του 1959, η χώρα μπαίνει σε νέα εποχή, με την επανάσταση να έχει θριαμβευτική κατάληξη. Παρά τους πανηγυρισμούς, ο Κάστρο δίνει οδηγία στους αντάρτες να διατηρηθεί ο έλεγχος, να μην επικρατήσει χάος και να μην ξεσπάσουν βανδαλισμοί, κυρίως στην επαρχία.

2 Ιανουαρίου 1959: Ο θριαμβευτής Φιντέλ εκφωνεί λόγο στο Σαντιάγο και ξεκινά το ταξίδι του προς την Αβάνα. Σε κάθε πόλη και κάθε χωριό, τυγχάνει αποθεωτικής υποδοχής από τους πολίτες.

REUTERS / PRENSA LATINA

8 Ιανουαρίου 1959: Ο Κάστρο μπαίνει στην Αβάνα όπου τον υποδέχονται εκατοντάδες χιλιάδες Κουβανοί.

16 Φεβρουαρίου 1959: Αναλαμβάνει πρωθυπουργός της χώρας

15-26 Απριλίου 1959: Επισκέπτεται τις ΗΠΑ

8 Μαΐου 1960: Κούβα και Σοβιετική Ένωση συνάπτουν επισήμως διπλωματικές σχέσεις

17 Απριλίου 1961: Ομάδα αποτελούμενη από 1.300-1.400 εξόριστους Κουβανούς αποβιβάζεται στον Κόλπο των Χοίρων (Playa Giron). Εφοδιασμένοι με αμερικανικά όπλα, οι Κουβανοί επιχειρούν να ανατρέψουν τον Κάστρο, αλλά αποτυγχάνουν. Κάποιοι σκοτώνονται και όσοι διασώζονται, συλλαμβάνονται. Απελευθερώνονται τον Δεκέμβριο του 1962 με αντάλλαγμα τρόφιμα και φάρμακα αξίας 53 εκατ. δολαρίων.

2 Δεκεμβρίου 1976: Ο Φιντέλ αναλαμβάνει πρόεδρος της Κούβας

Απρίλιος-Σεπτέμβριος 1980: Δίνει τη δυνατότητα σε όσους θέλουν να αποχωρήσουν από τη χώρα. Περίπου 125.000 Κουβανοί μεταναστεύουν στις ΗΠΑ.

19 Απριλίου 1982: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρόναλντ Ρίγκαν επαναφέρει την ταξιδιωτική απαγόρευση η οποία είχε αρθεί από τον Κάρτερ τον Μάρτιο του 1977.

21-25 Ιανουαρίου 1998: Υποδέχεται τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β', τον πρώτο που επισκέφθηκε ποτέ την Κούβα.

Reuters / Handout

23 Ιουνίου 2001: Το πρώτο κακό σημάδι για την υγεία του. Κατά τη διάρκεια ομιλίας, αισθάνεται αδιαθεσία και φεύγει από το βήμα υποβασταζόμενος.

Άνοιξη 2003: Συλλαμβάνει και επιβάλλει πολύ αυστηρές ποινές σε αντικαθεστωτικούς ακτιβιστές

20 Οκτωβρίου 2004: Στο τέλος ομιλίας του και φεύγοντας από το βήμα, καταρρέει.

31 Ιουλίου 2006: Υποβάλλεται σε επέμβασηση στο έντερο όπου πάσχει από καρκίνο. Στην κουβανική τηλεόραση ανακοινώνεται ότι την εξουσία αναλαμβάνει προσωρινά ο αδελφός του, Ραούλ.

29 Οκτωβρίου 2007: Κυκλοφορεί η αυτοβιογραφία του «Η ζωή μου» στη Μεγάλη Βρετανία. Βασίζεται σε μια σειρά από συνεντεύξεις που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Ιγνάσιο Ραμονέτ. Το βιβλίο κυκλοφορεί στις ΗΠΑ στις αρχές του 2008.

19 Φεβρουαρίου 2008: Έχοντας ταλαιπωρηθεί από τα σοβαρά προβλήματα υγείας, ανακοινώνει την οριστική αποχώρησή του από την εξουσία μέσω επιστολής που δημοσιεύτηκε στην διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Granma. Πρόεδρος της Κούβας αναλαμβάνει ο αδελφός του, Ραούλ.

28 Μαρτίου 2016: Με γράμμα του αποφασίζει να κρατήσει αποστάσεις, παρά τη θετική έκβαση που έχουν οι επαφές του Ραούλ Κάστρο με τον Μπαράκ Ομπάμα, στο περιθώριου της επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ, στην Αβάνα. «Κινδυνεύσαμε να πάθουμε έμφραγμα ακούγοντας τα λόγια αυτά του αμερικανού προέδρου», τονίζει συμπληρώνοντας ότι ο κουβανικός λαός «δεν ξεχνά και δεν έχει ανάγκη από δώρα».

19 Απριλίου 2016: Εκφωνεί εμφανώς συγκινημένος έναν λόγο που μοιάζει αποχαιρετιστήριος, στο συνέδριο του Κομουνιστικού Κόμματος. «Σύντομα γίνομαι 90 ετών. Σύντομα θα γίνω σαν όλους τους άλλους. Για όλους έρχεται η σειρά μας. Αυτή ίσως είναι μια από τις τελευταίες φορές που μιλώ σε αυτή την αίθουσα».

*Με πληροφορίες από CNN, Wikipedia, latinalericanhistory.about.com

cnngreece.

πηγή